De kwetsbaarheid in relateren

Gepubliceerd op 6 juli 2018 om 21:26

In de relatie er zijn voor jezelf en er zijn voor de ander. Dit lijkt een messcherpe lijn waarover ik balanceer. Of zelfs een paradox, kan ik er zijn voor mezelf en er tegelijkertijd zijn voor de ander? Mijn simpele oplossing was om er compleet te zijn voor de ander en dan nam ik voor lief dat ik dingen deed die ik niet echt zo leuk vond, het zij zo. Maar ik voelde dat die grens zover opgerekt werd dat ik niet meer net doen kon alsof. Maar ik kon dat niet kenbaar maken naar de ander, dat zou ten koste gaan van de relatie. Dus hup, geen gedoe en gewoon doorgaan. En zo raakte het dan weer op de achtergrond en ging het leven door. Maar relateren was voor mij niet makkelijk, als iemand teveel dingen wilde die ik niet leuk vond dan haakte ik af. Zo bleven relaties iets oppervlakkigs houden. En bovendien, we was ik dan daarin?


Ik zie nu mijn patroon, hoe ik mijn eigen grenzen overging en veel boosheid daarover had, die ik vervolgens naar de ander projecteerde en daarbij veel onmacht en frustratie naar mezelf had dat ik dit steeds liet gebeuren, dit was een vrij onbewust patroon overigens. Nu, zovele jaren en wijsheid verder kan ik er het licht op zetten. En opnieuw komt de vraag omhoog, hoe blijf ik trouw aan mezelf en ga ik de relatie met de ander aan? Dit keer ga ik niet voor een snelle oplossing. Het is nu duidelijk dat ik doordat ik steeds afgestemd was op de ander er niet echt een bewuste ik was. Toch is die er wel, dat merk ik door de frustratie en boosheid, en het verdriet van contacten die ik niet kon behouden.


Ik leer nu in iedere situatie contact te maken en te behouden met mezelf, een krachtige rug, een kwetsbare voorkant en een wild hart (zoals Joan Halifax schrijft in de laatste woorden van liefde) en van daaruit open ik mij naar de ander. Ik zoek niet meer naar de oplossing, of de connectie, ik zie nu hoe we compleet anders op de wereld rond lopen en even samen komen. En de waarde die dat heeft is dat we ons openen voor elkaar en zo een inkijk geven in onze werelden. Daar ontdekken we de gelijkenissen en de verschillen. We vieren de gelijkenissen, dat is waar we elkaar even kunnen voelen en de verschillen? Die mogen er zijn, zonder dat we elkaar hoeven te overtuigen of te bevechten. Enkel nieuwsgierigheid en verwondering brengt ons naar nieuwe inzichten. Soms zijn de verschillen zo beangstigend dat mijn systeem zich sluit, ik vecht om mijn gelijk te behalen, dat zou veiliger voelen, of ik haak af en zet jou weg als raar, want dan heb ik ook gelijk. Dat is de zwakke rug en een gepantserde voorkant. Maar precies daar zit ook het verdriet, dan mis ik onze verbinding en ervaar ik mijn wilde hart niet meer.
Dus met krachtige rug en een kwetsbare voorkant open ik mij weer, ik laat je toe, ik zie onze verschillen en leer me erin te ontspannen. Dit is hoe het is, ik accepteer jou hierin, inclusief onze verschillen en de verbinding kan zich verdiepen en de liefde mag dan weer stromen.


 »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.