Wat is dat toch?

Gepubliceerd op 9 december 2018 om 10:06

Vraag ik mij vaak af de laatste tijd. Ik lees over hoe we als mensen met elkaar om gaan, zoals in bijgaand artikel. Ik zie het ook om mij heen, onze lontjes zijn kort, we zijn heet gebakerd. En ik herken het ook in mijzelf, mijn boosheid is explosiever, al heb ik een mechanisme ontwikkeld die hem vaak naar binnen laat slaan, dus zie je het niet meteen. En dat geld voor meer mensen. Dit is echter funest voor jezelf, je lijf, je geluk en je relaties. Anderen laten de boosheid naar buiten komen, soms zo explosief dat ik het beangstigend kan vinden. Dit is dus net zo funest, het kost ons onze gezondheid, onze relaties en de veiligheid als maatschappij.
Mensen schuwen verbaal geweld niet in de bus, in een winkel in zelfs in het ziekenhuis. En dan zijn er ook mensen die fysiek geweld niet schuwen met alle gevolgen van dien, tot aan grote oorlogen toe. Dit is vaak niet iets wat we bewust doen, ook al zijn die situaties er ook. Het is vaak het oplopen van spanningen door de manier van leven die we met elkaar creëren. Doelmatig, snel, gericht op groei en winst, verwachtingen die we creëren met elkaar en van elkaar. Deze manier heeft ons heel erg veel gebracht aan rijkdom en gezondheid. Maar we staan nu op het punt dat we doorslaan. De weegschaal kantelt door de andere kant op. In het zoeken naar grenzen moet je eroverheen gaan om te weten waar hij ligt en in denk dat we een grens hebben gevonden. De grens van groei en ontwikkeling is niet een stijgende lijn. De volgende crisis staat in de startblokken, winst en groei is niet oneindig, dat weten we eigenlijk allemaal, en we blijven dit idee wegschuiven, voor ons uit, wie dan leeft lijkt het motto.
Wat is dat toch? Want ik durf te wedden dat een ieder diep van binnen kwetsbaar is, opzoek is naar liefde en erkenning. En die liefde en erkenning willen we van de ander, en als we die niet krijgen zullen oude mechanismen aan het werk gaan die eigenlijk bedoeld zijn om te overleven, vanuit de oudheid, onze babytijd. We gaan het afdwingen, opeisen, en omdat er een overlevingsdrang in zit gaat het voor ons systeem op dat moment over leven en dood. Er is een andere manier, en dat is dat we erkenning en liefde weer in onszelf mogen voelen, of in ieder geval mogen gaan erkennen. Daarmee maken we ruimte voor onszelf en ontstaat er tegelijkertijd ruimte voor de ander. Ruimte waarin we aandacht en respect voor onszelf hebben, wat houd mij bezig, wat heb ik nu nodig. En voor de ander, zo kunnen we weer nieuwsgierig zijn naar die ander, wat houd hem bezig, wat heeft hij nodig. En we leren zo van elkaar, want die ander gaat ineens dingen vertellen die zo herkenbaar zijn, en het voelt zo fijn om ons even verbonden te voelen met elkaar, in de leuke dingen, maar ook zeker op de plek waar het even zo pijn doet.
Dus ik nodig je uit nieuwsgierig te zijn naar jezelf en naar elkaar, en als je boosheid op voelt komen, kijk dan wat die je verteld. En als er iemand boos tegenover je staat, ben dan nieuwsgierig naar wat diegene nodig heeft, dit betekent niet dat we niet de grenzen mogen stellen aan wat we wel of niet accepteren aan agressie, het betekent dat je je er niet door laat wegblazen en dat je samen kijkt naar hoe je er voorbij komt. En als je niet weer hoe of wat....heb het daar dan over
Je bent hier altijd welkom en de koffie is zo gezet, ik ben altijd in om samen te onderzoeken
Hartegroet, Marieke

https://www.nursing.nl/blog/gastblog-marjolein-ik-laat-me-niet-meer-uitschelden/?fbclid=IwAR2PXbml3NhOExd2GJSHn23yjOjJTLo6D_kxGx-CI5qJzueLzxmeFn2XLVs#038;sso=gateway


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.