Uitzicht

Gepubliceerd op 23 februari 2019 om 18:31

Het is alsof ik terug in de tijd ben gestapt, ik zie de wereld liggen daar aan de andere kant van het water en bevind mij hier in een oase van stilte. Thuis sterven, dat is wat je wilde, het leven was niet meer dragelijk door je ziekte en het enige wat overbleef was palliatieve sedatie. Ik heb je niet eens gesproken, toen ik kwam lag je al diep te slapen. Ik geef je de zorg die ik denk dat je nodig hebt. Ik heb oog voor hoe je ligt, voor je mond die droog wordt, ik verzorg je wondjes en smeer zo nu en dat je voeten en je handen in met je lievelingslotion. Heel intiem eigenlijk zonder dat we elkaar kunnen kennen op een niveau die we in deze wereld zo gewend zijn. De hele dag hoor ik je ritmische ademhaling. Ik kijk over het water, het is jou uitzicht altijd geweest. Waar zou je nu zijn, wat gaat er door je heen.
Ik ben in je huis, gebruik je kopjes en zet mijn eten voor vandaag in je koelkast. Er staat nog van alles, vla, bonbonnetjes, ik denk dat je nog niet helemaal voorbereid was misschien, maar ja, wanneer ben je dat wel. Deze nacht slaap ik op je bank, alhoewel er van slapen niet veel zal komen, want vannacht ben ik er voor jou en kan ik alleen maar hopen dat ik jou die zorg kan geven die jou lijden zoveel als kan verlicht.

Ik wens je een mooie reis en dank je voor dat kleine kijkje die ik in jou wereld mocht nemen.

Alle liefs Marieke


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.