Common Humanity

Gepubliceerd op 27 maart 2019 om 09:30

Tijdens een compassie training die ik deed kwam ik het begrip Common Humanity tegen. Gedeelde menselijkheid vertaald. Een prachtig begrip die mij heel veel brengt. In een wereld waarin prestatie en doelgerichtheid van groots belang is hebben we allemaal manieren ontwikkeld om daarmee om te gaan. In de meeste gevallen dichten we onvolkomenheden toe aan anderen. Wij zelf zouden het heel anders doen, beter. Herkenbaar? Niet? graaf dan nog maar eens wat dieper, en durf even echt naar binnen te kijken, hoe doe ik het eigenlijk?
Behulpzaam kan zijn om de volgende zinnen af te maken zonder teveel erover na te denken:
- De wereld is..........
- Mensen zijn........
- Politiek is.............
- Vrienden zijn...........
- Familie is...........
- Relaties zijn.............
- Ik ben.............
Er zullen een hoop oordelen naar boven komen. Schrik je daarvan, of wist je het eigenlijk al? Hoe het ook is, deze oordelen heb je ontwikkeld om je staande te houden op een moment in je leven. Het was handiger dat je broer onhandig was, zo werd jij niet afgewezen en misschien zelfs aangemoedigd. Deze mechaniek noemen we schaduwwerk. We drukken eigenschappen die we niet willen weg in onszelf. Wanneer ze zichtbaar worden in anderen is dit erg confronterend en gaan we ze veroordelen. In feite willen we ze nog altijd bij ons weg houden. Nu zijn er dus oordelen die ons weg houden van een aspect in ons zelf en ook van de ander waarvan wij denken dat zij die eigenschap bezitten, en dat gaat natuurlijk ten koste van de relatie met die ander. En wat levert het op? Zo hebben we geleerd te overleven, als ik oké ben wordt ik geaccepteerd, erkend, dan blijf ik leven (heel kort door de bocht). In woorden is dat een gek idee maar onderzoek het maar eens in jezelf. Wat brengt het jou als jij de ander afwijst? Dit is geen makkelijk onderzoek en het heeft een radicale eerlijkheid naar jezelf nodig. Het brengt ook pijn mee, want je bent het niet voor niets gaan doen, die afwijzing is heel pijnlijk, dat was als kind zo, en dat voelt nog altijd heel erg pijnlijk. We hebben dus alle reden hier onze mechanismen in te zetten die ons beschermen tegen die pijn.
In een training over persoonlijk leiderschap leerde ik dat we allemaal heel en compleet zijn, en dat ons systeem daar niet meteen aan wil, en inderdaad, dat wilde mijn systeem niet. Het koste me jaren om te voelen dat ik heel en compleet ben, en mijn systeem wil daar geregeld nog altijd niet aan. Zo werkt dat in ons mensen.
En wat ik leerde was dat al die dingen die ik weggedrukt had en die weer in mijn bewustzijn kwamen als ook van mij, iets brachten. Namelijk het besef van die gedeelde menselijkheid. Ik ben niet de enige die fouten maakt, die onzeker is en die soms gewoon effe geen zin heeft. En hoe meer ik erover durfde te praten en schrijven hoe meer reacties van herkenning. En hoe heerlijk is dat! Ik ben niet alleen, dat is wat ik begon te voelen. Niets menselijks is ons vreemd. En dat is echt zo. We bezitten alle eigenschappen, dat is waarom we het kunnen herkennen, iets wat je niet kent, zou je niet kunnen herkennen.
Door deze gedeelde menselijkheid te erkennen en te herkennen kan ik er ook veel meer compassie voor hebben, voor de ander maar ook voor mijzelf. Ik ben nou eenmaal onzeker over een hoop dingen, ik ken ook een mate van bluf en overschreeuwen, en wanneer ik daar tussen blijf, kan ik stappen blijven maken. Ik herken dat nu ook in anderen, wanneer anderen onzeker zijn kan ik kijken hoe ik die ander waar nodig en gevraagd kan ondersteunen en bij bluf of overschreeuwen kan ik vertellen wat ik wel zou willen en wat voor mij niet prettig is, zonder dat ik de persoon afwijs, want immers, ik herken het ook in mijzelf. Zo heel ik de relatie met mijzelf en met de ander via compassie en zelfcompassie.
Zo gaan we voorbij polariseren en kunnen we weer nieuwsgierig zijn naar de ander en naar ons zelf, want een ieder die iets van irritatie oproept, daar heb je wat te onderzoeken in jezelf. Hoe verhoud jij je tot die ander en tot de eigenschap die de irritatie opwekt. En wanneer een ander iets in jou afwijst weet je dat hij eigenlijk een aspect in zichzelf afwijst. Dit is mogelijk een levenslang onderzoekt, niet altijd makkelijk en zeker de moeite waard omdat het zo veel oplevert. En, je bent dus niet alleen <3!


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.