De roze olifant in de kamer

Gepubliceerd op 21 april 2019 om 19:01

 

Ken je die? Je ziet m niet, je voelt m niet, je loopt er keurig omheen, en je hebt het er niet over. En, je hebt het er ook niet over dat je het er niet over hebt. Maar ja, het voelt wel erg ongemakkelijk, en je moet er vaak hard voor werken om het niet te benoemen. Er langs lopen is niet makkelijk, en slapen met zo'n ding is huis is problematisch.
Ik ken hem zelf maar al te goed, vanuit mijn eigen leven, maar ook vanuit mijn werk. De olifant die de dood heet. Ik ben onder de mensen, hij is stervende. hij weet het, en dan vergeet hij het even, vooral als net wakker wordt. En zij? Zij kan het niet, ze wil het niet. Gesloten loopt ze rond, de vermoeidheid doet zijn werk, lichamelijk hakt het er in. De structuur van het huis geeft houvast. En het mag niet benoemd worden, van haar niet, en van de kinderen niet, want mama zei dat papa het zo zou willen.

Want hij, hij denkt dat hij beter wordt, of hij heeft nog hoop en dat is waar hij zich aan vast houd dat mogen we hem niet ontnemen. Ik zie het, en ik begrijp het zo goed, en ondertussen gaan we met zijn allen gebukt onder het gewicht van de olifant, want hoe langer we zwijgen, hoe groter hij wordt. Ik zie jullie strijd, jullie pijn. Toch wil ik je iets zeggen,
Ik ben hier, ook voor jou. Sterven doe je niet alleen, en het sterven aanschouwen is hard werken. Ik kan de pijn niet weg halen, ik kan je alleen maar laten weten dat je niet alleen bent en dat er ook voor jou ruimte is voor al je pijn en verdriet, ook al ben jij het niet die sterft. Weet dat. Vertel me over jullie leven, vertel me over je liefde, de mooie dingen, de pijn. En die roze olifant mag dan kleiner worden, in de kamer, en ook zeker in je hart. Zo kunnen we ruimte maken voor alle tranen van verdriet en die van geluk en dankbaarheid omdat het alleen maar om de liefde ging, en die zal nooit sterven.


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.