Iedereen moet het fijn hebben en blij zijn en ik ga dat regelen

Gepubliceerd op 21 augustus 2019 om 19:46

Tenminste, zo wil mijn systeem het het liefste hebben. En als ik iets oppik wat niet fijn is, dan ga ik hard aan het werk om het zo te regelen dat alles weer oké is, voor iedereen. En als dat lukt, ben ik wel moe maar het is iig oké. En dan maar hopen dat de aandacht niet op mij gericht word want als ik de vraag krijg hoe het met mij gaat, weet ik niet zeker of ik mijn tranen kan onderdrukken.
En als het niet lukt, dan moet ik nog harder werken en nog harder en ergens daar gebeurt er dan vaak iets dat ik als de gebeten hond achterblijf. En als het niet kan lukken, dan sluit ik mij af en blijf ik eenzaam over. Zien ze niet hoe ik mijn best doe voor ze.
Een beetje overdreven beschreven maar zo ongeveer werkt dit patroon. Het kleine meisje dat wil dat het oke is met papa en mama en bereid is daar alles voor te geven. Dat was toen mogelijk een goeie tactiek, maar nu, als volwassen persoon kan ik meer en meer zien hoe dit problemen creëert, voor mezelf maar ook zeker voor de mensen om mij heen.

Dit patroon in mijzelf leren herkennen gaf ruimte, en meer en meer zie ik het nu om mij heen. Mensen die zo bezig zijn met hun omgeving, nemen alle verantwoordelijkheid van die ander weg en daarmee ook alle speelruimte. Ruimte om te oefenen, dingen fout te doen, te balen of boos te worden, ruimte waar we leren.
Belangrijk dus om te gaan herkennen wat je voor wie aan het oplossen bent en waarom. Zeker hulpverleners hebben er een handje van, juist omdat het ook hun beroep is anderen te helpen. Maar wat betekent helpen, en wie help je waarmee en vooral waarom. Wanneer we mensen troosten lijkt het dat we dat doen voor die ander, maar in werkelijkheid doen we dat veelal voor onszelf. De pijn van de ander is ook in ons te pijnlijk en moet stoppen. Degene die verdriet heeft, wil dat dat er vooral gewoon mag zijn, erkenning en een liefdevolle ruimte om dit te mogen ervaren. Hoe weet ik dat, ik zie die beweging in mijzelf ook. Ik leer er voorbij te bewegen en bij die ander te blijven en tegelijkertijd bij mezelf. En dat is een pittige klus soms, de ene situatie is nou eenmaal makkelijker dan de ander en we hebben allemaal onze zwakke plekken, dus situaties waarin we triggeren.
Iedereen is zelf verantwoordelijk voor waar hij inzit, door dit te beseffen geef je de ander kracht de dingen op zijn eigen manier te doen. En je geeft jezelf rust omdat je niet meer alles hoeft te dragen en overal verantwoordelijk voor hoeft te zijn. Herkenbaar? Vraag zelf hulp, mensen die meekijken, je verhaal aan willen horen. Laat ze weten wat je nodig hebt om verder te kunnen zonder dat je leeg loopt. Ik weet inmiddels ook uit ervaring hoe fijn het is als ik niet steeds hoef te raden waar de ander zit en vervolgens hard moet werken om het goed te krijgen.


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.