Je kunt pas weten hoe het is als je erin zit

Gepubliceerd op 7 november 2020 om 13:46

Een werkdag, anders als anders, vandaag zou ik een verpleeghuis ondersteunen in hun drukke tijd. Tekorten, leerlingen die alleen staan....alles kwam direct al aan bod. Weet je dat je in beschermende kleding moet werken vandaag. Ivm covid.....Nee, dat wist ik niet ik slik, ik denk razend snel na over eventuele gevolgen bij besmetting en doe toch de kleding aan en ga de afdeling op. De covid is bij de buren, niet bij ons, dat stelt me gerust.

Op de afdeling werk ik samen met een lieve en hardwerkende zij-instromer, we lachen samen veel gelukkig en als snel ontdekken we dat we elkaar mooi aanvullen, ik ben geschoold, zij kent de afdeling ...samen komen we er wel. En dan blijkt dat ook op onze afdeling covid is. Ik ben ineens dankbaar voor het zweterige pak en mijn grote skibril. Dag in dag uit staan we nu zo, verteld ze me, vaak met tekorten, je moet nare keuzes maken tussen menselijkheid en veiligheid. Zelf denk ik aan mijn andere cliënten, als ik deze client met covid benader kan ik besmet raken, en daarmee niet meer naar die andere cliënten, dat risico is nu al te groot. Ze wordt nu eerst niet overgeplaatst, ik noem dat ik dan eigenlijk niet terug kan komen morgen, omdat t risico voor mijn andere cliënten dan te groot wordt. Dan moet ik haar dus ook nu alleen verschonen zegt mijn collega, ik hoop maar dat dat lukt. Sorry, zeg ik, ik kan dat risico voor andere niet nemen. Dit is pijnlijk, zij snapt mij, ik snap haar....dit is niet leuk
De buur afdeling hier is geheel covid-afdeling gemaakt, en naast de mensen die hier nu erg ziek zijn en veelal overlijden worden ook veel medewerkers ziek. Daardoor lopen de tekorten in personeel alleen maar op en het zelfde werk moet gedaan worden.
Hoe kom ik hier weg vraagt een mw mij, ik weet t niet zeg ik. Waarom wilt u weg? Ik kan hier niks, er is niks te doen, ik zit hier maar wat te wachten tot ik dood ga, en gek genoeg wil ik nog helemaal niet dood zegt ze. We zoeken in haar herinneringen zover ze die kan vinden en weet nog dat ze van handwerken hield. Alles ligt in de activiteiten ruimts hoor ik, en daar mag niemand nu heen. Wat werkt iedereen hier hard, en wat hebben ze het zwaar samen, en toch probeert iedereen er wat van te maken, en de moed erin te houden, iedere dag weer. Wat een helden daar in de verpleeghuizen.🙏


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.