Het nieuwe collectief

Gepubliceerd op 7 oktober 2020 om 14:09

We bewegen ons steeds van elkaar af en naar elkaar toen, een beweging in de wereld en in de geschiedenis die laat zien dat we in bepaalde tijden meer afhankelijk waren van elkaar, of samen sterker stonden voor de gevaren die er dan dreigden, en er waren tijden als het relatief veilig was dat we meer gericht waren op het ik. In ieder individuele leven zie je dat ook, we leren een ik te worden, maar ook om ons af te stemmen op papa en mama en later vriendjes en de rest van onze wereld.
Nu zitten we vol op in een ik tijd (hier in het westen althans), ik ben ik en ik heb recht op mijn gevoelens en ideeën. Een belangrijke tijd omdat we naast onze gedachten nu een nieuwe tool tot onze beschikking hebben gekregen, de emoties. En wat we er dus bij gekregen hebben is dat emoties boodschap brengers zijn en ons iets laten weten, boosheid zegt iets over grenzen bijvoorbeeld.

En nu hebben we dus gedachten en emoties en vliegen we met elkaar alle kanten op. We komen veelal tegenover elkaar te staan, en emoties vliegen door de lucht, al dan niet ondersteund door woorden of non-verbaal gedrag, terwijl ik van binnen eigenlijk hunker naar verbinding. Voor mij is dit een enorme zoektocht naar die verbinding in al die verdeeldheid, en dit is wat ik vond: In mij leeft het verlangen naar het nieuwe collectief, omdat we samen meer kunnen dan alleen. Dat geld in mijn leven, bij het opvoeden van de kinderen bijvoorbeeld, dat kan ik niet alleen. Ook in mijn werk als zzp'er is het collectief niet weg te denken, er zijn nou eenmaal taken die ik niet alleen kan, zeker in de zorg kan ik alleen maar 24 uurszorg bieden met anderen.Ook hebben we grotere problemen aan te kijken die we alleen maar collectief kunnen benaderen, ik noem covid en klimaat dan maar even. In dit nieuwe collectief die ik voor ogen hebben (en niet alleen ik) zie ik dat we individueel verantwoordelijkheid te nemen hebben voor onze eigen positie en dat we die in verbinding brengen met het collectief, zodat het collectief boven ons uitstijgt, iets wat alleen maar kan als we allemaal een inbreng doen.
Hoe het nu vaak gaat is dat iemand een idee heeft en anderen mee gaan of niet, zo niet dan ontstaat er een discussie en daar komt dan wat uit, en die uitkomst is dan een compromis waarmee we aan het werk gaan. Wanneer je echter een compromis maakt zijn er op een diepere laag alleen maar verliezers, we krijgen dan allemaal niet wat we voor ogen hadden.
We moeten nu dus een manier vinden waarop we weer in gesprek geraken mét elkaar op een manier dat je geen compromis hoeft te maken maar samen tot iets hogers komt waar je alleen niet zou komen. In zo'n collectief moeten we dan wel beheer hebben over onze gedachten en emoties, niet als waarheden op zich, maar als tools die we inzetten om het hogere belang te dienen van het collectief. Leren dieper te luisteren naar wat er werkelijk gezegd wordt, waar mensen uithangen emotioneel gezien, dit zijn tools die van immens belang worden. Ook is het van belang om je te richten op de waarden van het collectief ipv het individuele belang. Dat betekent dus niet dat je je idee er effe doorheen duwt of dat je je mond maar even houd, want jouw positie en die van ieder ander is immers van essentieel belang om als collectief boven het geheel uit te stijgen, het betekent wel dat je op zoek gaat naar wat in jou van essentieel belang is, waar draait het echt om. Op de plek waar ik dit oefen in groepen merk ik al hoe moeilijk het is om dit te beoefenen, en daarnaast hebben we ook ervaren hoe waardevol het is wanneer het lukt.
Ik hoop voor de nabije toekomst dat dit iets wordt waarin we allemaal weer opzoek gaan, als Ik, naar de ander en naar het collectief.


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.