Waar hang jij eigenlijk uit

Gepubliceerd op 30 augustus 2020 om 14:13

Liever geloven we in de eerlijk overheid die het goed met ons voor heeft en af en toe een rotte appel die eruit moet. Óf we geloven in een almachtige groepering die de macht heeft in de wereld en bepalend is voor beleid en dus ook de rottigheid, in deze zijn de goeie meestal slachtoffer van het foute. Óf er is een God, god kan alleen maar goed zijn, en als er rottigheid is zijn dat weer rotte appels die je eruit moet werken. Allerlei dynamiek die ons vasthouden in waar we in geloven of waar we voor staan. We zijn bereid te vechten voor deze verhalen, en we bevechten die andere verhalen en elkaar, op leen en dood.
Wat nou, als al deze verhalen naast elkaar bestaan, en ook waar zijn, allemaal. Alleen is er geen almachtige God, geen almachtige overheid die alles goed doet en ook geen almachtige groep die de wereld bestiert. Er zijn losse incidenten, en het is maar net wie je vraag om daar een verhaal over te vertellen, media (rechts of links), omstanders enz. En, al deze verhalen zijn er ook wel…. Verwarrend? JA! Dat kunnen wij simpelweg niet behappen.

 Teveel, chaos, onoverzichtelijk, levensbedreigend. Onze systemen zijn gemaakt om in balans te zijn, homeostase is een zelfregulering om dat voor elkaar te krijgen. Wij zijn goed, de ander het andere is fout. Fout verwijderen, systeem weer oké. Zo werkt het onder andere met ziekten in ons systeem. En waarschijnlijk herken je die dynamiek in je leven ook, ik iig wel.
Maar wat nou, als het probleem niet echt weg gaat bij het elimineren van de foute persoon of groep het foute systeem? Dit is wat de covid ons laat zien, hoe ver moeten de maatregels gaan om het ‘fout’ te elimineren uit onze wereld of uit ons bestaan. Waar ligt die grens. Voor velen is het nog niet veilig genoeg voor veel anderen de grens bereikt. De maatregels vraag zoveel van hen dat er geen homeostase meer is, de weegschaal is doorgeslagen de andere kant op. In het begin was er angst voor covid en een enorme bereidheid tot aanpassingen in het leven om dit gevaar te verminderen. Inmiddels is er veel verandert, de bereidheid onze levens zo radicaal aan te passen is vele malen minder en die groep is groeiende. Naast angst voor covid, waar angst voor de dood onder ligt, is er nu ook meer en meer angst voor eenzaamheid, voor faillissement, en zie hier, ook daar ligt de angst voor de dood onder. We zijn gepolariseerd geraakt in voor en tegen wat dan ook, maar daaronder ligt bijna altijd de angst voor de dood.
Nog liever creëren we een boosdoener waartegen we kunnen vechten dan dat we in deze angst zakken. Toch denk ik dat de weg is. Het onder ogen komen van je doods angst. Niet perse om elkaar te vinden, of om iets op te lossen. En tegelijkertijd zal dat gebeuren als bijwerking. Doodsangst erbij nemen brengt het leven terug ipv overleven als we inde ansgtkramp zitten. Compassie voor waar jezelf inzit en hoe beangstigend dat kan zijn, ipv verdwijnen in de angst. Compassie voor de ander waar hij uithangt omdat ook daar de angst domineert. En dan kijken wat we van daaruit kunnen bijdragen aan de wereld die duidelijk onze aandacht nodig heeft.


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.