Hoop of realistisch

Gepubliceerd op 25 september 2020 om 14:20

Daar gaan we weer, langzaamaan worden de touwtjes aangetrokken, stijgt de spanning en de angst.
Zal ik besmet raken of ziek? Zal het juist bij mij erg zijn of niet? Zal ik een ander besmetten? Snap ik alle regels wel en kan ik mij daar wel aan houden, heb ik straks een boete, en strafblad? Mijn systeem heeft de dichtbijheid van anderen nodig voor mezelf en voor de ander, omdat dat is wie ik ben. Een hand op een schouder als het even tegenvalt, een arm om iemand heen bij een traan en een knuffel als de tranen niet te stoppen zijn. Het is een onderdeel van wie ik ben en wat ik doe. De spanning in mijn lijf loopt op, en daarmee de stress en daarmee de ongezonde systemen die een lijf nou eenmaal niet langdurig aan kan zonder problemen te veroorzaken. Ik moet mn handen kapot wassen, voel me bij ieder kuchje ongemakkelijk. Boosheid en frustratie loopt op, in mijn omgeving zijn mensen voor of tegen de maatregelen, ik spreek me maar niet meer uit, er is altijd wel iemand die dat afknalt. 

Waar ben ik in vredesnaam in beland, denk ik steeds vaker. En eigenlijk besef ik mij, ben ik nog voor, nog tegen wat dan ook. Er valt hier niets te kiezen, het is wat het is, en elkaar besmeuren en uitschelden gaat daarin niets veranderen.
Ik begon heart4care twee jaar geleden vanuit het idee een integrale visie er op na te houden en in mijn werk is dat ook altijd de benadering geweest. Ik kijk naar de cliënt als geheel hoe hij zichzelf ervaart en zijn leven en de ziekte en daarnaast hoe hij dit leven tot nu toe gedaan heeft en wat daarin werkte en wat niet. Daarnaast kijk ik naar de relaties waarin hij zich bevindt, wat daarin voedend is en wat niet, wat is rond en waar zijn de losse eindjes en als laatste, in welke systemen bevindt iemand zich, werk, sociale zekerheid, enzovoort.
Nu met een mogelijke tweede golf van angst die er aankomt is uitspreken wel degelijk van belang besef ik mij, alleen niet binnen die tweestrijd die er gaande lijkt te zijn. Wanneer de dood dichtbij lijkt te komen en dat is wat een crisis als deze doet, is het van belang naar mijn leven te gaan kijken. Hoe gaat het met mij, met mijn leven, en wat doe ik in dit leven, wat maakt mij gelukkig en zuigt me leeg, eet ik gezond, beweeg ik genoeg. Hoe zien mijn relaties eruit, met mijn partner, mijn kinderen, vrienden en familie? Zijn die hoe ik ze verlang of heb ik hierin nog wat te doen? Hoe zijn de systemen georganiseerd waarin ik mij beweegt, heb ik financiële zekerheid, is er een back-up als mij iets overkomt? Wanneer ik al deze zaken heb zoals ik ze in het mooiste plaatje voor ogen heb, dan ben ik ineens niet zo bang voor meer voor de dood en ook niet voor waar we nu inzitten. Van daaruit kan ik heel anders naar de situatie kijken waar we in zitten. En van daaruit zeg ik nee, ik ben niet voor de maatregelen, ik zie ook wat voor schade ze doen, en nee, ik ben er ook niet tegen, ze brengen ook wat, al is het al de bewustwording op hoe we met elkaar omgaan. Ik zal voorbij voor en tegen moeten gaan om een 3e optie te gaan zien, en vervolgens om die 3e optie te gaan leven. Ik kan daarmee niets weglaten, en in de discussie voor of tegen probeer ik eigenlijk de rottigheid buiten de deur te zetten om zonder die rottigheid verder te kunnen gaan, dit brengt me een gevoel van duidelijkheid en een soort veiligheid. Groeien betekent overstijgen en includeren, we zullen het er allemaal bij moeten nemen om te groeien, naar wat? Ik kan er alleen maar over dromen, en waarden komen omhoog als compassie, verbinden, liefdevol, aandacht, daadkracht en er is nog veel meer:) En voor deze droom is de vraag niet of hij uit zal komen maar eerder, wanneer hij uitkomt. Hoopvol of realistisch?
Eerst maar eens mijn angst blijven zien voor wat hij is, en mijn leven vanuit dat integrale perspectief blijvend bekijken en bijsturen zodat ik een ruimer perspectief in kan blijven nemen, niet alleen op mijn leven en die van mijn cliënten maar ook voor de wereld.


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.