Wat brengt de dood als je deze heel dichtbij haalt

Gepubliceerd op 24 september 2020 om 14:26

Soms als ik alleen in bed lig, in het donker, dan bekruipt mij een angst, angst die de eindigheid van het bestaan aan lijkt te kondigen. Dat kan zijn dat ik ineens denk dat een pijntje een fatale ziekte is, of dat mijn overslaande hart er zo meteen mee stopt.... en soms is er niets bijzonders, dan besef ik me simpelweg dat het leven eindig is, en dat dat ieder moment zou kunnen gebeuren. Niemand heeft mij beloofd dat ik 100 zal worden, en niemand kan me dat ooit beloven. Alle ideeën die ik heb daarover zijn simpelweg hoop, een troost en een manier om op een dag te mogen leven zoals het leven voor mij bestemd is. Maar nu nog niet, want nu..... nu durf ik nog niet, nu is mijn opleiding nog niet af, mijn training, ik heb nog niet de goede baan, en ook nog niet het huis waar ik oud kan worden.

Dit besef is voor mij al langer geleden binnen gekomen en maakt dat ik heel andere beslissingen neem, dan ik voller leef, meer aanwezig in waar ik ben en wat ik doe en vooral, met wie. Als ik met mijn kinderen ben, dan hoor ik hun verhalen, ik voel hun energie en emoties. Als ik met mijn geliefde ben, dan zie ik hem voor wie hij is, met zijn streken, zijn grote hart, zijn verlangens en dromen, en ik geniet ervan naast hem te mogen lopen. En dan de mensen om mij heen, de vluchtige contacten, die lange relaties, de grapjes het samenzijn, ik zit daarin, ben erbij aanwezig. En in mijn werk is dat anders geworden, ik ben daar nog meer voor de cliënt, en zijn of haar geliefden en voor mijn collega's. Ik ben niet zo bang meer voor al die emoties, al die pijnen, al dat lijden. Ik ben er, niets hoeft weg inclusief al die onrust in mij.En daar lag ik van de week weer, alleen in het donker en het gevoel van eindigheid bekroop mij weer. En voor het eerst hoefde ik niet uit bed te springen om mijn kinderen extra te knuffelen, of om mijn geliefde te laten weten dat ik van hem houd... Ik voelde een immense vrede en deze ken ik pas sinds kort. Als het op dit moment gebeurd zou zijn dan is het goed zo.Deze vrede gebeurt bijna iedereen op een dag. In mijn werk in die laatste weken voordat de dood werkelijk intreed zie ik dit eigenlijk altijd op een bepaald moment gebeuren. Ineens is het leven precies goed zoals het is en mag de dood dichterbij komen, overgave lijkt het dichtst bij te komen bij wat ik zie gebeuren. Ik besef me iedere keer weer dat je dus niet hoeft te wachten tot je fysiek slechter wordt en de kans dat de dood dichtbij is groter is dan van waar je nu denkt te staan. Overgave aan de dood is dus eigenlijk overgave aan het leven, en een uitnodiging deze vol te leven of dat leven volledig aan te gaan, precies zoals deze zich aandient en dan niet alleen de dingen die je graag zou willen, maar alles wat zich aandient... Een heel ander perspectief.


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.