Het hof van Eden

Gepubliceerd op 2 juli 2020 om 14:39

Lang geleden werden we uit het hof van Eden gegooid. We wisten teveel, en de straf was het verkrijgen van onze sterfelijkheid. Hiermee verloren we onze thuis en zijn we zoekend geworden. En religie biedt hoop in de vorm van Jezus als de verlosser. Dit is een idee over de doodsangst waarmee we rond lopen. Dat is cultureel bepaald zegt Stephen Jenkinson in Griefwalker. Doodsangst is niet menselijk, maar iets wat we elkaar in wezen aanleren en in onze cultuur zou het wel eens terug kunnen gaan naar Adam en Eva.

Ik ben eigenlijk helemaal niet bang meer voor de dood, werken met stervende mensen heeft mij meer vertrouwd gemaakt met de dood en ik heb gezien hoe vredig iedereen ging, nou ja, bijna iedereen. En toch na het zien van Griefwalker (docu) besef ik me dat ook ik nog altijd rond loop met het idee dat de dood nog ver weg in de toekomst zal zijn. En hoe ik mezelf dit verhaal voor houd om de angst en pijn niet te hoeven ervaren, het ligt immers nog ver in de toekomst, dat zien we dan wel weer. Ik werk bij iemand bij wie de dood boven haar hoofd hangt, als het zwaard van damocles. Een tumor bedreigd haar leven, niet wetende hoe en wanneer, als de tumor een fatale slagader raakt is het leven voorbij. Het verlamd haar, ze zit de hele dag stil voor zich uit te kijken, lees af en toe wat maar laat me weten dat dat bijna niet lukt. En ik voel een steen in mn maag. Ik begrijp haar angst, ook al is ze over de negentig, deze manier van sterven, is wreed.
Ik ben nog altijd bang voor mijn dood, ik had het simpelweg in de toekomst geparkeerd en me gericht op het sterven van de anderen. Toch zie ik bij die dame hoe de angst als je er naar gaat handelen je het leven ontneemt, en dat is iets wat ik ineens in mijn lijf ervaar. Ik leef, ik leef nu en dat is ook de uitnodiging. Wanneer we onze dood omarmen, liefhebben zelfs, kunnen we pas echt ten volste leven.


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.