Lieve mens,

Gepubliceerd op 22 augustus 2020 om 14:45

Al maanden schrijf ik liefdesbrieven aan het bestaan, en die liefde, die ook ik ben, groeit iedere dag. Dit bestaan is wie wij zijn, ten diepste. Toch wil ik me nu richten tot de mensen die wij ook zijn, hij en zij die het soms zo lastig vinden hun positie te bepalen in deze onrustige tijd waarin zoveel gebeurt, zij die zoveel pijn ervaren dat de weg eruit even niet meer daar lijkt, zij die vechten, zij die vluchten en zij die eigenlijk zouden willen opgeven:

Lieve mens,
De liefde die wij in ons dragen is zo eindeloos, het is als het licht van een lamp, die eindeloos straalt (zo'n prachtig olielampje zie ik dan voor me). En we hebben zoveel pijn door moeten maken, dat we dat licht zijn gaan afdekken, iedere keer weer de pijn, de teleurstelling als jij stralend tevoorschijn kwam, het werd niet gezien, of erger nog, voor jou was nu geen tijd en ruimte. Je ontwikkelde manieren om de pijn niet meer zo te voelen, om het te kunnen handelen en je ging het licht beschermen. Langzaamaan werd het stralen van jouw lichtje minder en minder zichtbaar. Echter, het stopte nooit met schijnen. En naast het beschermen van dit licht was er ook een hevig verlangen naar het schijnen buiten je bescherming. Iets in jou riep naar buiten, zie mij dan, heb mij lief, geef mij licht.
Maar lieve jij, jou lamp schijnt uit zichzelf, dat is het wonder van het bestaan, en het licht is wat wij liefde noemen, en die is aanstekelijk. Hoe meer licht we zien, hoe meer we durven schijnen. We kunnen ook aanspraak doen op elkaars beschermingsmechanismen, door tegenover elkaar te gaan staan, door elkaar af te wijzen via de zaken die gaande zijn in de wereld. Omdat we nu eenmaal anders denken over God, over, covid, over het klimaat, en we hebben er ook andere oplossingen voor. Maar lieve jij, wat wij gelijk hebben is de pijn die dit veroorzaakt. We zijn gaan geloven dat we alleen nog maar kunnen schijnen als de ander schijnt. We wachten op erkenning, op toestemming, en anderen dwingen deze af. Jij moet mij laten schijnen is dan de boodschap, of jij moet je schotten laten vallen, dan pas doe ik het ook.
Maar lieve mens, lieve jij, je schijnt al, eindeloos prachtig, je hebt er alleen schotten voor gezet. En nu lijk je die schotten alleen nog maar te zien, en het licht ben je vergeten. De pijn van het leven erbij nemen zorgt dat deze schotten weg mogen vallen, je hoeft niets meer te beschermen. En het wegvallen van de schotten maakt dat we ook de anderen weer zien, hun licht en hun schotten. Mijn schotten zijn weggevallen, en de wereld hier lijkt in niets op de wereld die ik eerder zag. En soms, pak ik mijn schotten weer op, dan heb ik ze even nodig om iets te beschermen en dat is oké, we leren samen. Ik zou iedereen uit willen nodigen om te kijken naar je eigen schotten. Wat is het dat jij te beschermen hebt en hoe kun je je licht eindeloos laten schijnen ten goede van jezelf, je geliefden en de wereld als geheel.
Ik ontmoet je graag,
Liefs Marieke


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.