Metgezel zijn bij het sterven

Gepubliceerd op 15 augustus 2020 om 14:56

Wat een prachtige ouderwetse term kwam ik tegen. Een reisgezel, en wat voor reis. Dit keer was dat precies wat het was toen ik aan je bed kwam. Daar hoorde ik dat je daar al drie weken lag. De ziekte was naar je hoofd gegaan en maakte het leven niet meer prettig, je viel steeds, werd zomaar boos om niks, en nu was het op. Je had aangegeven dat je leven prachtige was geweest, en nu was het genoeg. En daar zat ik naast je bed. We konden geen contact meer maken met woorden of met blikken, je was al heel ver op weg naar binnen.

En je vrouw, die was moe van het proces, was het maar voorbij, en tegelijkertijd zou dat betekenen dat jij er niet meer zou zijn, en daarin zat ze klem. Die dag dat ik kwam zag ik je vertrekken, je levenskracht verdween zienderogen. De verschillen waren duidelijk te zien overdag. In de avond veranderde je ademhaling, ik wist instinctief dat je zou gaan, en dat het snel zou gaan. Met een beetje overtuiging ging je vrouw bij je zitten, dit was zo heftig voor haar. Maar met mijn steun zo vlakbij bleef ze bij je. Het laatste stukje van loslaten ziet er niet fijn uit, samen hebben we je had vast gehouden en je aangemoedigd. Ga maar, laat maar los, en als je licht ziet, ga daar maar heen, ze wachten op je. En daar ging je, en daar stroomde de tranen. Pijn en opluchting door elkaar, en dan die immense stilte, die liefde. Je had het wel met haar over willen doen had je onlangs gezegd, en dat na meer dan 65 jaar samen. Als dat geen liefde is, en wie weet.... wat de toekomst brengt, voorbij dit lichaam, voorbij dit leven๐Ÿ’ž๐Ÿ™


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.