Doodsangst

Gepubliceerd op 22 juli 2020 om 15:07

Steeds vaker bevind ik mij met mensen om mij heen in een gesprek over de doodsangst. En er word dan helder hoe de meeste mensen niet zo zeer angstig zijn voor de dood, maar met name bang zijn om waarlijk te leven. Velen van ons leven het leven zoals het zich aan lijkt te dienen. We gaan naar school, leren een beroep, worden een vader of moeder, een partner en doen het werk zoals het ons opgedragen wordt. En op een dag, (velen zijn ongeveer zo oud als ik) wordt je wakker met een knagend gevoel. Zelf wordt ik mijn leven lang (zolang ik mij herinner) al achtervolgd door dit knagende gevoel.

Vele pogingen deed ik, om mijn leven een wending te geven om zo van het knagende gevoel af te komen. Maar vaak gaf de verandering weinig verschil, hoogstens leidde het me even af maar op den duur kwam het weer terug. Jaren geleden ben ik het maar eens aan gegaan, wat was dat knagende gevoel, een angst, een onrust. Ook ik kwam hier een doodsangst tegen, maar ik zag op een dag, dat het niet de angst was voor de dood op zich, maar dat het de angst was niet echt geleefd te hebben. En dat werd de werkelijke zoektocht. Wat zou het betekenen om werkelijk te leven en met een open en liefdevol hart op een dag op mijn sterfbed te liggen en te zien dat het zo goed was…
Ik zou een ieder die zich geconfronteerd voelt met angst voor de dood uit willen nodigen om te kijken waar de dood voor jou voor staat. Ben je werkelijk bang om te sterven, of is het de angst om werkelijk te leven, met alle gevolgen van dien.
Voor mij sprak ik gisteren wat uit, na alle onderzoek, waardoor ik de spanning in mijn lijf kan ervaren. Ga ik dit echt doen? En aan de andere kant, kan ik nog blijven ontkennen dat dit een van de dingen is waarvoor ik in dit leven ben gekomen? Aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaah


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.