Aanvaardbaar risico

Gepubliceerd op 11 januari 2021 om 12:33

Toen ik in de GGZ opgeleid werd, leerde ik een aanvaardbaar risico te verwerken in een zorgplan. Ouderen die bijvoorbeeld slecht ter been waren maar nog wel zelfstandig wilden lopen met rollator, daarbij beschreef ik in het doel dat ze een veilige transfer van A naar B konden maken èn dat er ook een aanvaardbaar risico was dat ze zouden kunnen vallen. Aanvaardbaar was dan dat ik het besproken had met de cliënt, en mijn zijn geliefde. Als zij beide akkoord gingen mocht diegene blijven lopen zoals afgesproken. Als hun geliefde een bepalende rol had gekregen in het beslissen en het er niet mee eens was dan hadden we een probleem. Dan moesten we onderzoeken in hoeverre we veiligheid konden garanderen en waar toch eigenlijk altijd sprake was van een risico. Het onderzoek was, wat kunnen we doen zodat het risico wel aanvaard kan worden. 

 

Het lijkt erop dat we nu in een zelfde soort gesprek zijn beland aangaande de maatregelen en het risico van overdragen van een virus. Waar kunnen we het risico aanvaarden dat zoiets nou eenmaal gebeurt. Het weegt veiligeid af inclusief kwaliteit van leven. 

In het geval van de oude man die met zijn rollator wide lopen, wilde zijn vrouw dat niet, dat was niet vertrouwd hij zou zomaar kunnen vallen en znnheup kunnen breken, dat was al eerder gebeurt. Morrend ging hij akkoord met het gebruik van een hulpmiddel voor zijn transfers. Het gevolg was dat hij alles aan ons moest vragen. Naar toilet, naar de rookruimte, naar bed...hij werd volledig beperkt in hoe hij normaalgesproken zijn eigen leven wilde leiden. Het gevolg was steeds meer frustratie en boosheid. Dit gesprek zijn we dus nogmaals aangegaan en nu kon hij vertellen wat voor hem belangrijk was. Zelf een stukje wandelen, een sigaretje roken, alleen naar toilet gaan. Hij wilde niet beperkt worden ten goede van veiligheid en dan het gevoel krijgen dat hij alle zeggenschap over zijn leven verloor.

 

Ook dit gesprek zijn we aan het voeren op een collectief niveau. Welk risico kunnen we nog aanvaarden en welke risico's willen we nemen ten goede van de kwaliteit van ons leven en de samenleving als geheel? Nu is een collectieve beslissing veel moeilijker en toch krijg ik het gevoel dat we zoals bij de oude man teveel veiligheid willen garanderen ten koste van de kwaliteit van leven. Begrijpelijk? Ja, maar uiteindelijk was het voor hem onleefbaar, hij was bereid risico te nemen. Zij moest haar angst leren uiten dat hij zou kunnen vallen met alle gevolgen van dien. Zij hoorden elkaar, hij mocht weer lopen en beloofde haar dat als hij hiet niet vertrouwde dat hij onze hulp zou inschakelen. En waar wij het niet vertrouwden, zouden wij hulp bieden. 

Ik heb de afgelopen twee maanden meer dan 50 ouderen gesproken die onder De risicogroep vallen. Zij lieten mij in veel gevallen weten dat zij de risico's liever nemen door bijvoorbeeld naar buiten te gaan dan opgesloten te zijn. En dat ze nu toe moeten zien hoe hun kinderen thuis ploeteren met werk en thuisschool van de kinderen. Er waren ouderen bij die vertelde over schuldgevoel, zij hadden het idee dat het hun schuld was dat het land op slot zat, en dat terwijl ze er niet om gevraag hadden en niemand hen gevraagd had wat zij zouden willen. Ik was onder de indruk van deze gesprekken en besefte me dat we steeds vaker de keuze voor veiligheid maken, en dat we die keuze ook voor anderen maken. De zorg loopt over van de voorbeelden hiervan. Deze mensen werden bijvoorbeeld veel met lifen ed geholpen wat hen beperkte in hun bewegingsvrijheid, tot hun grote verdriet. Het verschil met die oude man in de ggz van jaren geleden is dat het vandaag de dag zo logisch lijkt om te kiezen voor veiligheid. Wanneer ik vroeg naar dat aanvaardbaar risico wat we vroeger beschreven werd gezegd dat dat alleen maar kon als we alles binnen onze macht hadden gedaan om de veiligheid te garanderen. 

Hier knelt het voor mij, ik ben benieuwd hoe jullie hier in staan. 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.