de les van lijden

Gepubliceerd op 14 januari 2021 om 10:42

Hoe mijn lijden de weg is,
We hoeven niet verlost te worden uit het lijden, iets wat ik mijn hele leven gedacht heb. Het lijden is daar om ons in beweging te zetten, om te groeien.
Het leven is groter dan het leven wat ik ervaar hier op aarde door middel van mijn zintuigen. Iedereen kent ergens in zijn leven wel een eenheidservaring, een moment dat alles even samen valt, een gevoel van bliss trekt dan door mijn systeem, genot, geluk, rust, liefde, geef er maar een naam aan. We kunnen dan denken dat dat wat het getriggert heeft de reden is van de ervaring en zullen we het op die manier ook op gaan zoeken (nog een wijntje, nog een zonsondergang...), daar komen we vaak bedrogen uit.
Wanneer dat dan wel gebeurt? Bij mij als ik samen val met het moment en met alles wat er dan is, en dat kan getriggert worden door van alles, een hap heerlijke chocolade, de prachtige kleuren van de zonsopkomst, een meditatie, maar ook door pijn toe te laten, door mijn woede aan te nemen, door mijn tranen te laten gaan.
In die eenheidservaring zelf zit echter niet zoveel beweging, dat gevoel zorgt er bij mij zelfs voor dat ik daar voor eeuwig wel wil blijven. Toch lijkt dat niet de bedoeling van het leven, want iedere ervaring die ik heb gaat voorbij, waarom vraag ik mij dan vaak af. Het lijkt erop dat wij een lange reis maken, die ons brengt bij waar we altijd al waren maar dan verrijkt met al deze ervaringen. Ervaringen die onze liefde doet groeien, liefde voor onszelf, liefde voor elkaar en de liefde voor het bestaan zelf. Toch is het leven hier op aarde veel al bezaaid met zaken die een tegendeel lijken te bewijzen. Ik hoef maar om mij heen te kijken of in mijzelf om te zien dat er een hoop ellende is. Er zijn een hoop manieren om met deze ellende om te gaan: rationaliseren (het valt allemaal goed uit te leggen want....), projecteren (ik zie hoe anderen er last van hebben, zelf ervaar ik dat helemaal niet...), verdoven (wijntje, lekker eten, tv...), ontkennen (er is geen virus, er is geen oneerlijke politicus, ik heb nergens last van......) en nog vele andere manieren.
Dit is echter hoe ik lijd, rondjes draaien in mijn verhalen, verdrinken in mijn verdriet en somberheid, en toen ik mijn patronen doorzag, viel ik in een enorme diepte. Ik had veel pijn, ik moest ik overwegen dat de wereld niet die veilige plek was die ik dacht dat het was, en moest ik overwegen dat er veel onrecht gaande was waar ik totaal geen controle over heb, ook moest ik mijn eigen 'ik' heroverwegen, ben ik wel wie ik zeg te zijn. Deze diepte wordt ook wel 'the dark night of the soul' genoemd (de donkere nacht van de ziel). Wat ik zelf heb ontdekt is dat juist het lijden, een factor kan zijn tot groei. Alles in mij wil weg bewegen van de pijn, en juist dat creëert het lijden. Wanneer ik mij tot mijn pijn richt mag er ineens iets anders ontstaan, en als ik door de pijn heen kom, is daar ineens bliss.
Dus wanneer je het gevoel hebt te lijden ergens onder, overweeg dan eens dieper te kijken, wat mag er niet zijn? Geeft het ruimte, kijk er naar, wandel er omheen, onderzoek het als iets wat je nog nooit eerder zag. Van hieruit kan ik het lijden nu zien als een cadeautje, in het papier nog onbekend en niet altijd even leuk, maar als ik hem eenmaal uitgepakt heb <3
Oja, bliss is niet het eindpunt hé, dan begint het pas

«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.