Dansen in de zorg

Gepubliceerd op 5 augustus 2018 om 11:44

Wanneer iemand zorg nodig heeft, stap je als verpleegkundige zijn of haar leven binnen. Soms voor heel even, en soms ook voor langere tijd en binnen de intieme zone. Vanuit mijn opleiding leerde ik over de professionele houding die hierbij cruciaal is. Ik interpreteerde dat als, ik mag niet te dichtbij komen, dus ik bewaarde mijn afstand, ik sloot daarmee eigenlijk mijn hart en deed wat ik moest doen. Maar al heel snel merkte ik in mijn werk dat dat onhoudbaar was omdat ik van daaruit niet in contact kon komen met mensen. Vooral op de afdeling waar ik destijds werkte was dat een enorme zoektocht. Mensen hadden psychiatrische klachten, gedragsproblemen en waren ook fysiek erg ziek. En om dan het niet steeds over hun problemen te hebben ging ik toch opzoek naar hun gezonde stukje, en dat zoeken, kon ik alleen maar vanuit mijzelf doen.

 

Wanneer de ander niet meer aan kan geven wat hij nodig heeft, maak ik contact, vanuit mijn eigen menselijkheid, en door mij in te leven in waar die ander zit, kan ik voelen wat er nodig zou kunnen zijn. Een gesprekje over het weer, een wandeling, of samen tv kijken, samen lachen om de gekkigheid van het leven of samen zakken in de stilte, maar ook de ander de ruimte geven om verdriet te laten stromen, om boosheid te kunnen uiten en om zo trauma en verlies even te kunnen laten zijn. In de eerste jaren was dat nog heel lastig voor mij als hulpverlener, ik ging dan meteen aan het troosten waarmee ik eigenlijk aan het lijmen en fixen was, en tegelijkertijd voelde ik de frustratie in mij groeien dat dat niet te doen was. Ook daar raakte ik de verbinding dan weer kwijt.

 

In de afgelopen jaren heb ik veel bijgeleerd, gelukkig, en nu ben ik in een voor mij nieuwe wereld van zorg gestapt. Ik leef voor 24 uur met iemand mee. En hier leer ik over de dans. De dans van afstand en nabijheid. Ik stap in iemand zijn leven en help hem bij het wassen en aankleden, maak eten en drinken en geef adviezen over zorgzaken. En dan stap ik achteruit, zo kan iemand weer bij zichzelf komen. Hoe wil je je leven verder inrichten en hoe wil je sterven en wat is daarin voor jou zo belangrijk. Door te dichtbij te blijven raakt iemand het gevoel met zijn kern kwijt, zo nemen we ongewild teveel over. En als iemand dan overmand wordt door verdriet, ik stap weer een beetje dichterbij, ik troost en lijm niet meer, ik ben er. Tranen kunnen vloeien, woorden mogen zijn. Ik weet ook niet precies wat er gaat gebeuren, maar wat het ook is, ik ben bij je. We dansen samen tot het einde en daar voorbij.


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.