Zijn met pijn en lijden

Gepubliceerd op 8 februari 2019 om 08:53

Weet je wel hoeveel pijn en lijden er is? Natuurlijk weet je dat, je hebt het vaak genoeg gevoeld, misschien wel dagelijks, en je hebt het gezien bij anderen, dichtbij of ver weg. Bij je geliefden, of bij de mensen en verhalen om ons heen en die we te zien krijgen op tv. Er is zoveel pijn en we hebben niet goed geleerd hoe we hier eigenlijk mee om zouden moeten gaan.
 
Wat doe jij als het teveel pijn doet? Als je iemand teveel ziet lijden. Wil je weglopen, of troosten? Wil je helpen of oplossen? Iedereen kent zijn eigen manier om ermee om te gaan. Ik, ik wil oplossen, pijn en lijden hebben een oorzaak en als ik die wegneem is het opgelost en is iemand niet meer verdrietig. Zo heb ik mij dat als klein meisje al aangeleerd. Maar er is zo veel pijn die niet op te lossen is. En ik begon ook te leren dat mensen er niet bij gebaat waren als ik hun problemen oploste. Mensen werden afhankelijk van mij, of werden boos en wilde me niet meer in hun buurt hebben. Dus het leek alsof ik iets goeds aan het doen was, en in werkelijkheid kwam ik in conflict, de ander was te plakkerig, of ondankbaar...
 
Zijn met mensen die sterven bracht mij enorme inzichten. Deze pijn of lijden wil niet gefixt worden, het wil erkend worden. En daarbij leerde ik meer naar binnen kijken en ook mijn pijn wilde erkend worden, door mezelf en liefst ook door mijn omgeving. Dat tweede had ik weinig invloed op, behalve het vragen, maar dat eerste werd een ware ontdekking. De nieuwe oefening werd, blijven bij de pijn. Ik leerde ermee zijn, het voelen. Zien wat mijn neiging was en dan gewoon blijven voelen, auw, dit doet pijn. Ik leerde zien dat er dan helderheid kwam op wat ik nodig had, rust, alleen zijn, of juist afleiding en aandacht, maar niet meer om het weg te krijgen, maar uit liefde voor mezelf en waar ik zat op dat moment. De pijn bracht mij in contact met een diep gevoel van common humanity, gedeelde menselijkheid. Dit nam ik mee in mijn werk, ik fixte niet meer, ik was met iemand, ik zit bij ze, we praten soms, ik houd een hand vast en het brengt een enorme rust mee. En dat voelt gek, want mijn systeem is zo gewend wat te doen en tegelijkertijd is er een weten van die common humanity. geen hoofdelijk weten maar mijn systeem herkent het.
 
Dit is een spanningsveld, een soort koorddansen. Alsof ik over het koord loop en als ik de ene kant op neig, val ik in het fixen, en als ik de andere kant op val, dat wil ik wegrennen. Die twee dingen neem ik er nu bij en blijf op het koord staan. Dit is het leven, koorddansend ga ik verder, soms struikelend, soms alleen, soms met hulp en dat laatste is nieuw, ik kan nu voelen wanneer ik hulp nodig heb, en wat dat oplevert, namelijk ontspanning en een glimlach en een dieper gevoel van deze gedeelde menselijkheid die ons enorm verbind.

«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.