Onze pijn delen, is onze menselijkheid delen

Gepubliceerd op 13 mei 2019 om 09:19

Dit plaatje kwam ik tegen in de happinez van afgelopen maand. En die herkende ik als een van de belangrijkere dingen voor mij in het leven. Dit omdat ik in het verleden altijd alleen leed, ik was de enige die zich zo ellendig kon voelen over van alles. Ik was de enige die zoveel pijn had van afwijzingen van anderen, van het nieuws op tv met de pijn van de wereld, en ik was de enige die geen idee had hoe ik het leven moest doen, gelukkig worden, een leuke relatie hebben en mijn kinderen opvoeden. Ik deed maar wat ofzo...

Oké, dat is wel een heel negatief geschetst beeld, want dat was natuurlijk niet altijd zo. Soms was er flow en dan klopte het, en dan deed ik wat de bedoeling was. Om vervolgens weer op mijn bek te gaan en te denken, hoe deed ik dat nou? Waarom lukt mij dit niet meer? En auw, daar was het lijden weer. Ik kroop in mijn bubbel, of in mijn schulp, en kwam er pas weer uit als het beter ging. Nou, ik durf te wedden dat niemand dat herkent?

Natuurlijk herken je hier wel iets in, en dat werd mij steeds duidelijker toen ik begon met een mindfulness training. Anderen gingen vertellen wat ze bezig hield en ik herkende vaak zoveel. Er ging een nieuwe wereld open. Ik ben er zelf nooit meer mee gestopt, delen geeft een heleboel, het geeft erkenning in mijzelf en vaak ook voor de ander, het geeft een gevoel van verbinding, ook in de pijn. En het geeft inzicht in hoe ik het altijd deed en hoe ik het eigenlijk zou willen en welke stappen ik kan doen om daar te komen.
Delen kent ook een valkuil, en daar trapte ik ook in (en nu nog steeds wel eens), namelijk dat als we een verhaal vertellen, we ons ook volledig kunnen identificeren met dit verhaal of de rol die we onszelf toebedelen in het verhaal.

We geven onszelf dan de hoofdrol in het verhaal, en zo worden we die rol en het lijden dat daarbij hoort in dat moment. Met andere woorden, het is alsof we weer terug zijn in een gebeurtenis uit ons verleden met alle pijn die erbij hoort (een vorm van herbeleven in feite). We ervaren de pijn en het lijden fysiek ook weer. Daarom kan ik me de ene keer heel rot voelen over een situatie en een andere keer valt dat wel weer mee, het is maar net hoeveel ik mij identificeer met dit verhaal.
Kan ik mezelf ook zien als meer dan het verhaal wat ik vertel?
Voor mij werkt het zo dat pijn en lijden een enorme aantrekkingskracht op mij hebben, ik kan mij daar makkelijk in verliezen en dan word ik dus die hoofdpersoon in het verhaal (in mijn geval vaak het slachtoffer van zijn omgeving). Ik heb dan ankers of geheugensteuntjes nodig die mij herinneren aan dat er meer is dan het verhaal wat ik nu aan het vertellen ben en dat het 'slechts' een verhaal is en niet de daadwerkelijke gebeurtenis. Als ik veel pijn en onmacht of onrecht ervaar (bekende triggers voor mij) dan blijf ik er zo bewust als mogelijk bij tijdens het vertellen en besef me dat ik ook een een sterke vrouw ben die nu andere keuzes maakt als vroeger. Dan ben ik niet een slachtoffer van mijn omgeving maar kan ik leren van waar het fout ging en van daaruit een andere keuze maken. Dit is wat mij betreft een van de lastigere dingen en dit blijven oefenen zal ik mijn leven lang doen.
Wat ik leerde was dus als ik deel, merk ik dat ik niet alleen ben, ik kan iets leren van een verhaal van de ander en die ander kan wat leren van mijn verhaal. Ik leerde ook dat ik niet mijn verhaal ben maar dat het mij een les geeft om de volgende keer een andere keuze te maken. En het belangrijkste, delen geeft een gevoel van verbondenheid. We zijn allemaal mensen met menselijke ervaringen.
Welk verhaal vertel jij? En waarom vertel je dat verhaal. Ben je opzoek naar (h)erkenning, zoek je verbinding, troost, kracht. Of wil je van de buitenwereld horen dat jij oké bent, en dat het onmogelijk aan jou ligt. Dat was mijn motief altijd. Zeg mij dat ik oké ben en dan kan ik weer ontspannen. Nu zoek ik de okéheid in mezelf en deel ik omdat ik wil leren en ik geniet van die verbondenheid van de common humanity die wij allen zijn/hebben. En dan kan in de ontspanning alle gekheid er gewoon zijn, met een lach en een traan. Want er is dan niets opgelost, en alles is toch oké.


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.