De uitvaart van de oude tijd

Gepubliceerd op 25 oktober 2020 om 13:56

Wintertijd is aangebroken, en juist deze nacht besef ik me dat we in een collectieve rouw zitten over het voorbij gaan van een tijdperk. De tijd zoals we die kende voor de corona, die is niet meer. En het is niet alleen de corona die onze tijd zo veranderde, maar het was wel een moment dat we het ons bewust gingen beseffen. En nu zitten we in een enorme transitie, en wordt er nog altijd vast gehouden aan een idee terug te streven naar de tijd van voor de corona. En daar gaat het mis denk ik. In het sterfproces van mensen zie je fases voorbij komen, ieder op zijn eigen moment en in zijn eigen volgorde. Een fases van ongeloof en ontkenning, het kan niet zo zijn, het is niet zo, ik negeer het gewoon en dan is alles gewoon zoals het was. 

Een Fase van strijd en onderhandeling, als ik maar hard genoeg werk of mijn best doe, dan komt die tijd weer terug. Boosheid, verdriet, vechten, vluchten, van alles komt voorbij in de fase van transitie. Soms duurt een sterfproces ook te lang, dan hebben mensen het gevoel het niet vol te houden, ook dit is weerstand naar wat komen gaat, waar ze in zitten. Ik probeer ze dan terug in contact te brengen met hun geliefde die er nu nog wel is, op de manier die nog mogelijk is. Het vasthouden van een warme hand. Ook nu zijn er nog een hoop aspecten van de oude tijd aanwezig, geniet daarvan, de winkels liggen vol eten en drinken, we kunnen elkaar ontmoeten, we kunnen samen zijn in en met de natuur. De oude tijd is heel lang stervende geweest. Hij was onder ons maar op een ijle manier. Een moment van genieten, maar houd er niet aan vast. En net als bij alle sterven, is het van belang om ook verder te durven kijken. Om werkelijk los te laten. De stervende gaat wel over, met of zonder jou loslaten, maar jou werkelijke loslaten helpt het proces en de ander enorm. Dit gaat over overgave en liefde die verder gaat dan jij zelf.
Dit is wat deze tijd ook nodig heeft. De oude tijd is voorbij, door middel van rituelen moeten we die gaan afbakenen, eindigen. Mensen geven we een uitvaart, dat zouden we nu ook moeten doen. Een uitvaart voor vadertje tijd zoals we deze gekend hebben tot nu toe. Op die manier kunnen we ruimte bieden voor een nieuwe tijd die geboren gaat worden, of zelfs al geboren is, maar door onze fixatie op wat we kennen kunnen we het nieuwe niet goed zien. Alles loopt nog door elkaar, emoties komen op een grote bult te liggen. De pijn om het verlies, de angst voor het nieuwe, de levendigheid en creativiteit krijgen amper ruimte omdat het een grote blur is.
Met het begraven van de oude tijd maken we bewust ruimte voor een rouw proces, verdrietig zijn en huilen om alles wat er ermee kwijtgeraakt zijn. Deze collectieve rouw geeft ons ruimte om ons te verbinden met elkaar, dat is wat een afscheid doet. Het geeft je de gelegenheid om stil te staan bij al die mooie dingen van diegene waarvan je afscheid neemt, en daarbij sta je ook even stil bij zijn rottigheid, haal samen herinneringen op, huil en lach samen om alle gekkigheid.
Ook voor de oude tijd mogen we stilstaan bij wat er zo mooi was, en zeker ook de zaken die we niet weer terug wensen te zien. Al deze rituelen helpen in het proces van loslaten en verder gaan. De nieuwe tijd heeft zich al lang aangediend, en om deze in zijn volle potentie te zien is het van belang haar niet steeds te vergelijken met de oude tijd, of te wensen dat deze weer terug komt. Laten we afsluiten, collectief, en ruimte maken voor de nieuwe tijd. Omdat zij dat verdient, en wij ook. ~Marieke🙏


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.