Einde corona ervaring?

Gepubliceerd op 22 november 2020 om 12:15

Twee weken liep ik rond om de corona afdeling van een verpleeghuis. In eerste instantie viel het lijden van de bewoners mij op. Ze zijn natuurlijk in de herfst van hun leven. En die herfst duurt erg lang om welke reden dan ook, en wat dan?
Er valt zoveel te zeggen over corona, maar ik kwam er achter dat er meer valt te zeggen over de systemen en de setting van een verpleeghuis.
Wat gebeurt er als je kwetsbare mensen met verschillende problematiek bij elkaar zet? Wat gebeurt er als je zorgmedewerkers vrij jong dit werkveld instuurt. Wat gebeurt er als iedereen ongeacht vooropleiding in deze huizen aan het werk gaat? En met name de meest in het oog schietende, wat gebeurt er als je management lagen er boven zet die allemaal van alles bedenken in theorie en dit mededelen aan het werkveld die het in de praktijk en daardoor zich steeds aan moeten passen op wat ze opgedragen krijgen.

Als er één orgaan is waar je naar moet luisteren is dat nog te doen eventueel, maar als er diverse afdelingen zijn die allemaal komen vertellen wat je moet doen en hoe, dan wordt het een grote chaos. Ik loop daar twee weken rond, ik luister, ik kijk, ik word betrokken in het systeem alsof ik in loondienst van het bedrijf ben, wat zeker niet zo is, en ineens komt het verhaal van de mier in mij op (zie link).

Corona laat zien waar de zwakke plekken zitten, en wij zijn geneigd om te kijken naar de mensen die nu sterven aan de corona in dit huis. Zijn zij de zwakke plek? En moeten we dan nu alles op alles zetten om deze ouderen in de lange herfst van hun leven een kwalitatief arm leven te geven zodat zij langer zullen overleven? En wat overleven zij dan? En die kwaliteit, hoe ontmenselijkend is het als er alleen nog maar mensen in pakken aan je bed komen met mondmaskers en brillen op. Zonder handschoenen raken ze je niet aan. Douchen is te gevaarlijk door het virus en door de administratieve druk die de zorgverleners hebben zitten ze meer dan ooit achter de computer om zich in te dekken voor de buitenwereld en is er geen tijd voor de fijne dingen, samen zitten met koffie, creatief bezig zijn.
Het probleem is niet de corona en het sterven van deze mensen, het probleem is het systeem. En het systeem is geworden wat het is door de verhalen die we elkaar vertellen, zowel in het huis als hier buiten. Wat betekent de dood, wat is dementie, hoe werkt het leven eigenlijk en welke wijsheid hebben we nodig om hier een integraal antwoord op te vinden.
De jonge meiden die ik daar tegenkom laten me weten hoe bang ze voor de dood zijn, en hoe lastig ze het vinden nu de emoties hier zo hoog oplopen. Deze vrouw moet je echt aanspreken op haar gedrag, krijg ik te horen, ze doet echt dingen die niet kunnen. Ik krimp even in elkaar als ik die dingen hoor. Ik zie een diep demente vrouw, we communiceren alleen nog maar via de ogen, en via aanraking, ik geef haar tijd om mij te voelen, en te zien, en het lijkt te werken. Ik laat mijn collega weten dat ik nooit ouderen aanspreek op hun gedrag, dat zie ik niet als mijn taak. Ik zoek naar de reden van gedrag, zoveel verdriet en boosheid is naar mijn mening te begrijpen, en ermee leren werken brengt bezinning, rust en liefde. Ze erkent dit idee als idee en vertelt dit soort dingen nooit geleerd te hebben.
Ondanks alles zie ik ook hoe de zorgverleners hier met zoveel liefde en aandacht proberen de beste zorg te leveren die ze kunnen, inclusief alle fysieke en administratieve lasten die ze erbij krijgen, en de meesten redden het niet hun hart open te houden, dit is zo pijnlijk. Geen pauzes, overwerken in eigen tijd, en mensen die niet mondig genoeg zijn om dit goed aan te kaarten. Dus verdriet om wat je de bewoners niet kan geven, frustratie omdat je niet gezien wordt en er steeds mensen zijn die je vertellen hoe je je werk moet doen.
Ook de managementlaag zie ik hoe hard ze werken om het systeem waterdicht te krijgen. Ze worden afgerekend door verschillende instanties, door familieleden en door de media. Zich indekken met registraties en protocollen lijkt dan een goed antwoord, en ook een eis van de vele instanties.
Hier is geen makkelijke weg meer uit. Alle aanpassingen die ik gezien heb in de laatste jaren in de zorg hebben weinig vooruitgang geboekt op gebied van de menselijkheid in de zorg. Laten we beginnen met onze verhalen. Welke verhalen leven er in jou, over de dood, over ziekte, over emoties, over je oude dag, over je relaties.....Laat mij weten hoe jij de oude dag van je oma en opa ziet, die van je ouders, en hoe ziet jouw oude dag eruit, en hoe ziet jou sterven eruit en hoe ziet daarmee de rest van je leven eruit? Laten we het erover hebben nu het nog kan.

https://www.simonieenotten.nl/245/parabel-van-de-mier/


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.